วันจันทร์วันนั้น วันที่เธออยากรู้ผลมากๆๆๆๆๆ

เธอบอกเธอเครียดมาก ฉันก้อกลัวมากเหมือนกัน ไม่กล้าตรวจ...เชื่อมั้ย?

จนถึงวันนี้ ก้อยังไม่เคยตรวจ ด้วยเหตุผลเพราะว่า “กลัวคำตอบ” (กลัวจริงๆ)

ที่บอกไปว่า ตรวจแล้วนะ…ปลอดภัย จริงๆ คือยังไม่ได้ตรวจเลย

จนมาเมื่อสองวันที่แล้วทนไม่ไหวแล้ว เพราะมันโค่ดจะกังวลและเครียดจริงๆ

รู้นะว่ามันต้องเลื่อน แต่ป่านนี้ทำไมยังไม่มา มันนานเกินไป

และฉันก็ไม่ยอมตรวจด้วย มันคิดไปเรื่อยว่าถ้าผลมันสองขีดล่ะ แล้วทำยังไงต่อ

กลัวจะทำอะไรไม่ถูก หลอกๆถามเพื่อน เพื่อนก้อไม่รู้ว่าเค้าทำยังไงกัน

มันไม่อยากรู้ผลเลย มันก็กลัวจริงๆ เพราะไม่รู้จะทำยังไง

เรื่องที่บอกใครซักคน มันอึดอัดน่าดู

อารมณ์หนีความจริงไปวันๆ รู้ตัวว่าโง่นะ!!! แต่ขอโทษจริงๆ

ทักเธอในเอ็ม เธอก็เย็นชา...มากซะจนไม่กล้าจะถามหรือจะบอกอะไร

เพราะรู้ตัวว่าผิดที่โกหกไปว่าตรวจแล้ว คิดไว้ว่าเธอคงโกรธฉันมากแน่ๆ

แล้วอารมณ์นั้น เธอก็ปิดความรู้สึกไปแล้ว

ฉันรับไม่ไหวหรอกนะที่จะต้องมานั่งอธิบายว่าทำไมไม่ตรวจ

ขอตัดสินใจคนเดียวจะสบายใจกว่า

เลยตัดสินใจกินยาสตรีสำหรับแบบมาไม่ปกติดู กินเรื่อยๆจนหมดแหละ

ปวดท้องมากมาย หน่วงๆเหมือนจะมาๆๆๆๆๆ ปวดบีบๆ กลัวกว่าเดิมอีก

มันก็ใกล้จะมาแล้ว ดีใจมากกกก...ที่จะผ่านมันมาได้ด้วยตัวเอง

ซึ้งใจเลย คิดไว้อยู่ว่าหลังจากเธอรู้ผล เธอจะสนใจไถ่ถามความรู้สึกเหมือนเดิมมั้ย

ฉันรู้สึกผิดหวังในตัวเธอนิดหน่อย แต่ฉันก็ให้อภัย เพราะมันผ่านมาแล้ว

ลองทบทวนดู ว่าหลังจากเธอรู้ผล เธอทำอะไรอยู่ แล้วฉันคิดอะไรอยู่??

ที่บอกวันนี้ ไม่ได้อยากให้เธอเห็นใจหรือสงสารนะ

เพราะฉันผ่านมันมาได้แล้วเลยกล้าบอก

แต่ยังไงก้อขอบใจนะ ที่เข้ามาเป็นแขกรับเชิญของชีวิตชั้นในสามเดือนที่ผ่านมา

เข้ามาช่วยปรุงแต่งให้ชีวิตเรามีสัสันมากขึ้น มาให้ประสบการณ์ใหม่ๆ

แล้วสอนบทเรียนง่ายๆที่ชั้นมองข้ามไปตอนที่เธอยังไม่เข้ามา